بگيرد و پيش او تلف شود ضامن است ولى بعداً موقعى كه زكات بر انسان واجب مىشود ، اگر آن فقير به فقر خود باقى باشد و مال را در معصيت مصرف نكرده باشد ، انسان مىتواند قيمت چيزى را كه به او داده بابت زكات حساب كند ولى اگر فقير نداند هنوز زكات برانسان واجب نشده و چيزى بابت زكات بگيرد و پيش او تلف شود ، ضامن نيست و انسان نمىتواند عوض آن را بابت زكات حساب كند . مسئله 2101 - مستحب است زكات گاو و گوسفند و شتر را به فقيرهاى آبرومند بدهد ، و در دادن زكات ، خويشان خود را بر ديگران ، و اهل علم و كمال را بر غير آنان ، و كسانى را كه اهل سؤال ( درخواست ) نيستند بر اهل سؤال مقدّم بدارد . مگر اين‌كه يك فقير از جهت ديگرى رجحان بيشترى داشته باشد كه در اين صورت مستحب است زكات را به او بدهد . مسئله 2102 - بهتر است زكات را آشكارا بدهند چنان كه بهتر است صدقه مستحبى را در نهان بدهند . مسئله 2103 - اگر در شهر كسى كه مىخواهد زكات را بدهد مستحقّى نباشد و نتواند زكات را به مصرف ديگرى هم كه براى آن معيّن شده برساند ، چنانچه اميد نداشته باشد كه بعداً مستحقّ پيدا كند بايد زكات را به شهر ديگر ببرد و به مصرف زكات برساند . و مخارج بردن به آن شهر به عهده خود او است . ولى اگر زكات تلف شود ضامن نيست . مسئله 2104 - اگر در شهر خودش مستحقّ پيدا شود مىتواند زكات را به شهر ديگر ببرد . ولى مخارج بردن به آن شهر را بايد از خودش بدهد ، و اگر زكات تلف شود ضامن است ، مگر آنكه با اجازه حاكم شرع برده باشد . مسئله 2105 - اجرت وزن كردن و پيمانه نمودن گندم و جو و كشمش و خرمايى را كه براى زكات مىدهد با خود اوست . مسئله 2106 - مقدارى كه به فقير مىدهند بنابر احتياط واجب نبايد بيش از مخارج سال او باشد هر چند دفعهء و يك جا بدهند . و احتياط مستحب است كه از 5 درهم يعنى 2 مثقال و 15 نخود نقره در زكات نقره و نيم دينار زكات طلا و قيمت اينها در غير طلا و نقره كمتر ، نباشد . مسئله 2107 - مكروه است انسان از مستحقّ درخواست كند زكاتى را كه از او گرفته به او بفروشد . ولى اگر مستحقّ بخواهد چيزى را كه گرفته بفروشد از كسى كه زكات را به او داده در خريد آن بر ديگران مقدّم است البتّه به قيمت واقعى آن .